Motocykle Triumph dzielą się na trzy kategorie: Modern Classics, Cruisers i Urban Sports. Każda z tych kategorii charakteryzuje się innym wyglądem, innymi osiągami, a przede wszystkim innym przeznaczeniem.

Motocykle Triumph, należące do kategorii Modern Classics, to modele Boneville, Thruxton i Scrambler. Wszystkie trzy mają ze sobą wspólną cechę – wyglądają jak nie z tej epoki. W porównaniu do nowocześnie wyglądających “ścigaczy”, motocykle Triump z linii Modern Classics przypominają filmy z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Te motocykle Triumph, jak sama nazwa wskazuje, odwołują się do klasyki designu jednośladów, równocześnie połączonej z zaawansowanymi technicznie i nowoczesnymi silnikami o dużej mocy. Trzeba przyznać, że motocykle Triumph Modern Classic zwracają uwagę przechodniów, właśnie dzięki swojemu klasycznemu wyglądowi. Firmie przyświeca w tym przypadku cel pokazania młodym ludziom, że ich ojcowie też mieli na czym pojeździć. Duży, przedni reflektor, stonowany kolor lakieru i wyraźnie zaznaczone rury wydechowe to cechy charakterystyczne Modern Classics.

W asortymencie firmy Triumph nie mogło zabraknąć popularnie zwanych “krążowników szos”. W tym przypadku występują one pod nazwą Cruisers. Motocykle Triumph z tej kategorii noszą nazwy America, Speedmaster i Rocket III – ostatni z modeli został wprowadzony na rynek w 2006 roku. Są to masywne motocykle, które przeznaczone są do długich podróży wraz z pasażerem, który ma własne oparcie i wygodne siedzenie – chodzi tu o model Rocket III. Motocykle Triumph Cruisers również charakteryzują się dużymi rurami wydechowymi, które są wyraźnie podkreślone i stanowią dodatkowy, designerski akcent, który może się podobać. Poza tym motocykle Triumph wyraźnie nawiązują do klasyki gatunku cruiser’ów, czyli do tzw. harley’ów – poza modelem Rocket III, pozostałe przypominają niemal do złudzenia te klasyczne krążowniki, które swoim charakterystycznym wyglądem i głośnym rykiem silnika wzbudzają nieustannie poruszenie wszędzie, gdzie się tylko pojawią.

Trzecią linią, w jakiej prezentują się motocykle Triumph, jest linia Urban Sports, z modelami Daytona 675, Tiger, Speed Triple i Sprint ST. Ponownie, jak nazwa wskazuje, są to maszyny o zacięciu sportowym i większej mocy niż pozostałe motocykle Triumph. Model Speed Triple w 2005 roku został okrzyknięty przez wiele pism “Street Fighterem” roku. Motocykle Triumph Daytona starają się nawiązać stylistycznie i także jeśli chodzi o osiągi do tego niewątpliwego sukcesu. Poza tym linia Urban Sports w większości również ma ten jeden, najbardziej charakterystyczny element, który cechuje niemal wszystkie motocykle Triumph – odpowiednio duże, podkreślone, okrągłe przednie reflektory.

Motocykle Kawasaki są bardzo łatwo rozpoznawalne – ich głównym kolorem jest kolor zielony, który jest nieodłącznie kojarzony z tą firmą. Motocykle Kawasaki mają również to do siebie, że dostępne są w wielu wersjach, a asortyment Kawasaki jest bogaty i różnorodny – od popularnych “ścigaczy”, przez motocykle off-road, po motocykle czterokołowe.

Czołowym przedstawicielem Kawasaki jest model Ninja, któremu na przestrzeni lat przyporządkowywane były kolejne numery. Obecnie w sprzedaży znajdują się dwa motocykle Kawasaki Ninja, o oznaczeniach ZX-10R i ZX-6R. W swoim czasie motocykle Kawasaki Ninja były porównywane w fachowej prasie motoryzacyjnej do super szybkich samochodów marki Lamborghini, nie odbiegając od nich osiągami. Motocykle Kawasaki Ninja to niezwykle mocne maszyny – o ich sile świadczy fakt, że do 100 km/h przyspieszają w niecałe cztery sekundy, dostarczając kierowcy niezapomnianych wrażeń i zastrzyku adrenaliny.

Jeśli chodzi o wyścigi motocyklowe, motocykle Kawasaki obecne są głównie w dwóch dyscyplinach – motocross’ie i wyścigach popularnie zwanych drogowymi, czyli na wszelkiej maści torach i nawierzchni asfaltowej.

Motocykle Kawasaki w motocross’ie pojawiły się dzięki Janowi de Groot, szeroko znanemu człowiekowi w tej dyscyplinie sportu motocyklowego. Motocykle Kawasaki Racing Team mają na koncie liczne sukcesy, co sprawia, że ta kategoria wyścigów jest dla Kawasaki priorytetową. Co więcej, motocykle Kawasaki są jednymi z najbardziej utytułowanych w całej historii motocross’u. To właśnie temu teamowi udała się sztuka, która do tej pory powiodła się nielicznym – Stefan Everts, Sebastien Tortelli i Mickael Maschio oraz ich motocykle Kawasaki zdobyli mistrzowskie tytuły w różnych kategoriach motocross’owych Mistrzostw Świata. Ciekawy jest również fakt, że Kawasaki Racing Team ma w swoich szeregów również kierowcę płci żeńskiej, co nie jest często spotykanym zjawiskiem.

Druga kategoria, w której motocykle Kawasaki regularnie biorą udział, to Moto GP – wyścigi motocykli z silnikami o pojemności skokowej 500 cc. Obiektywnie trzeba jednak stwierdzić, że w tym przypadku Kawasaki nie ma na koncie wielu sukcesów. Pewnym światełkiem w tunelu były wysokie miejsca Randy’ego de Puniet w poprzednich latach w niektórych wyścigach, głównie na mokrej nawierzchni. Jednakże wraz z jego odejściem do innego teamu, obecnymi kierowcami, którym będą służyły motocykle Kawasaki, są Makoto Tamada i Broc Parkes. W związku z tym faktem motocykle Kawasaki wydają się nie mieć większych szans na dołączenie do czołówki Moto GP – przynajmniej nie w najbliższym czasie.

Obiektywnie rzecz ujmując, przedsiębiorstwo Aprilia nie należy do największych producentów motocykli na świecie. Paradoksalnie, pomimo tego faktu motocykle Aprilia konkurują z najbardziej rozrośniętymi firmami, a co więcej – często pokonują maszyny konkurencji, udowadniając, że na torze liczy się coś więcej, niż tylko pieniądze.

Motocykle Aprilia miały swój debiut w wyścigach jednośladów w roku 1985 – dokładniej 23 marca w Kyalami, w Południowej Afryce. Podczas tego wyścigu Loris Reggiani zajął 12 miejsce, co, jak na pierwszy występ, było całkiem niezłym rezultatem. Motocykle Aprilia wydawały się sprawdzać, a ich jakość potwierdzały kolejne występy Reggianiego, który był czwarty na włoskim Mugello i trzeci w Rijeka i Imola. W generalnej klasyfikacji konstruktorów, motocykle Aprilia zajęły zaszczytne miejsce na najniższym stopniu podium. W następnym roku świetny rozwój, który notowały m0tocykle Aprilia, został niestety wstrzymany w związku z poważnym wypadkiem, któremu uległ Loris Reggiani. Został on co prawda zastąpiony przez rezerwowych kierowców, ale nie byli oni w stanie powtórzyć jego sukcesów.

30 sierpnia 1987 roku Loris Reggiani był już w pełni sił, a motocykle Aprilia rozgrzane po odbyciu kilku wyścigów w sezonie. Tego dnia, na torze Misano, Reggiani pokazał pazur i wreszcie zdobył pierwsze zwycięstwo dla Aprili – zwycięstwo, które od dawna wisiało już w powietrzu.

Przechodząc do czasów już nie tak bardzo odległych, trzeba stwierdzić, że motocykle Aprilia sprawowały się i sprawują się nadal dosłownie znakomicie w klasach o silnikach z mniejszą pojemnością skokową. Motocykle Aprilia są niemal synonimem ideału w klasach 125 cc i 250 cc, gdzie przez kilka lat dominowały, zdobywając tytuły mistrzowskie zarówno dla kierowcy, jak i dla konstruktorów. Ostatnimi czasy w kategorii 125 cc sukcesy odnosił węgierski kierowca Gábor Talmácsi, który koronował się na mistrza świata na maszynie o najmniejszym silniku w Moto GP. Lata 2006-2007 stały także pod znakiem dominacji, którą sprawowały motocykle Aprilia. Z jednej strony była to zasługa świetnego kierowcy Jorge Lorenzo – który notabene odnosi kolejne sukcesy w kategorii wyższej, 500 cc – z drugiej jednak, motocykle Aprilia wykazywały się w tym sezonie niezaprzeczalnie wysoką jakością i bezkonkurencyjnymi osiągami.

Od 1999 do 2003 motocykle Aprilia były obecne w FIM Superbike World Championship, czyli popularnych superbike’ach. W 2009 roku motocykle Aprilia zanotowały spektakularny powrót do tej kategorii, pozyskując do swojego teamu wielkie nazwiska w świecie kierowców motocyklów – Shinya Nakano i legendę Moto GP, Maxa Biaggi’ego. Obaj zasiadają za kierownicą modelu RSV4.

Motocykle Honda, jako jedne z najpopularniejszych i najczęściej spotykanych na świecie, biorą udział w licznych wyścigach motocyklowych. W 1982 roku Richard Hynda powołał do życia subdywizję Honda Motor Company – Honda Racing Corporation, która ma za zadanie uczestnictwo w wyścigach i równoczesne wprowadzanie nowych technologii, poprawę wyników technicznych oraz wyzwolenie potencjału, jakim charakteryzują się motocykle Honda.

Założyciel Honda Motor Company, Soichiro Honda w wolnym czasie zajmował się wyścigami i uczestniczył w nich jako kierowca. Z tego powodu motocykle Honda były po prostu skazane na udział w tym sporcie. W 1959 roku motocykle Honda w liczbie pięciu wzięły udział w jednym z najbardziej prestiżowych wyścigów motocyklowych na świecie – Isle of Man Tourist Trophy. Motocykle Honda charakteryzowały się przede wszystkim bardzo mocnymi jednostkami napędowymi, które pozwoliły na zwycięstwa w wymienionym wyżej wyścigu w latach 1966 i 1967.

W 1979 roku motocykle Honda miały swój debiut w motocyklowej Grand Prix, aby już w 1983 odnieść swoje pierwsze zwycięstwo w kategorii 500 cc. Za kierownicą Hondy zasiadał wtedy wielce utytułowany kierowca Freddy Spencer. Od tego czasu, motocykle Honda są bezustannie obecne w Moto GP, osiągając liczne sukcesy dzięki takim kierowcom, jak Max Biaggi czy Valentino Rossi. Honda dała się także poznać jako bardzo dobry team “edukacyjny”, gdyż to właśnie motocykle Honda sprawiły, że uważany za najbardziej utalentowanego kierowcę w historii sportów motocyklowych Valentino Rossi wygrał swój pierwszy wyścig, a następnie pierwszy tytuł mistrzowski, rozpoczynając swoją pełną zwycięstw karierę.

Motocykle Honda mają na swoim koncie także pięciokrotny tytuł mistrzowski w motocrossie oraz trzykrotny w motocyklowym trialu.

Pierwsze motocykle KTM powstały w 1953 roku. Już rok później zaczęła się ich kariera wyścigowa, natomiast w 1955 roku motocykle KTM sprawiły pierwszą, bardzo pozytywną dla ich konstruktorów i kierowców, niespodziankę. Oto pierwszego maja tego roku motocykle KTM zadebiutowały w “ulicznych” wyścigach, a dokładniej w wyścigu upamiętniającym Ruperta Hollausa i, prowadzone przez m.in. syna założyciela firmy, zajęły dwa pierwsze miejsca na podium, co obiektywnie było dobrym zwiastunem na przyszłość.

Od 1957 roku motocykle KTM rozpoczęły swoją przygodę z wyścigami off – road. Liczne sukcesy od tego roku odnosił Erwin Lechner, który korzystał z maszyny zbudowanej przez uzdolnionego inżyniera, Ludwiga Apfelbecka, sprowadzonego do KTM i zatrudnionego przez samego Trunkenpolza, założyciela przedsiębiorstwa. W 1974 roku motocykle KTM otrzymały, dzięki umiejętnościom rosyjskiego kierowcy Gennadija Moiseeva, pierwszy tytuł mistrzowski w historii firmy, w kategori 250 cc.

W obecnych czasach motocykle KTM odnoszą największe sukcesy w motocrossie i wyścigach off-road. KTM ma najwyraźniej smykałkę do tego typu maszyn, bowiem na jej koncie są wynalazki je usprawniające, w które motocykle KTM do motocrossu były wyposażane jako pierwsze na świecie. Jako przykład można podać chociażby wprowadzenie hamulców tarczowych z przodu i z tyłu, chłodzenia cieczą czy zmianę budowy tylnego zawieszenia, co znacznie zmniejszyło wagę całego motocyklu. To zacięcie do motocykli wyczynowych obrazuje chociażby fakt, że motocykle KTM regularnie znajdują się na czołowych pozycjach wszystkich edycji Rajdu Dakar, jednego z najtrudniejszych i zarazem najbardziej prestiżowych wyścigów. Motocykle KTM są również obecne w najszybszej kategorii sportów motocyklowych – Moto GP, w której za ich kierownicą zasiada Mika Kallio. Niestety w tej kategorii KTM nie może pochwalić się żadnym spektakularnym sukcesem czy tytułem.

Najbardziej znane motocykle KTM to m.in. KTM 690 RALLYE (dwukrotne zwycięstwo w Rajdzie Dakar), KTM LC4 660R (wielokrotne triumfy w wyżej wspomnianym Rajdzie), KTM 640 Adventure i KTM Duke 620.

Kolorami firmy są pomarańczowy, czarny i srebrny. W wyniku daleko posuniętej uniformizacji, motocykle KTM, występujące we wszelakich wyścigach, przystrojone są w te same barwy i w podobne naklejki, a także w duże logo firmy, przez co motocykle KTM nie mogą być pomylone z żadnymi innymi.

Pierwsze motocykle Suzuki pojawiły się na rynku w roku 1952. Były to w zasadzie rowery z doczepianymi, dwusuwowymi silnikami, które były prawdziwym hitem w Japonii. Motocykle Suzuki wyposażane były w silniki dwusuwowe, chłodzone wodą, aż do 1976 roku. W tym roku zaprezentowane zostały motocykle Suzuki z silnikami czterosuwowymi, które zostały opatrzone literkami GS  i były to maszyny oznaczone odpowiednio GS400 i GS750.

W obecnej ofercie, motocykle Suzuki oferowane są w najróżniejszych konfiguracjach i asortymencie, który skierowany jest zarówno do sportowców i amatorów mocnych wrażeń, jak i do ludzi potrzebujących szybko przemieszczać się po drogach swojej metropolii. Jeśli chodzi zatem o motocykle Suzuki, znajdziemy wśród nich motocykle sportowe, duże choppery, motocykle Suzuki przeznaczone do motocrossu i off-roadu, małe motory dla dzieci, skutery i inne.  Wśród najbardziej znanych modeli, na uwagę zasługują szczególnie następujące motocykle Suzuki: Hayabusa, czyli GSX-1300R, produkowany od 1999 roku motocykl sportowo-miejski, którego prędkość została w 200 roku ograniczona fabrycznie do 299 km/h; GSX-R1000, który jest największym przedstawicielem serii GSX-R i w końcu GSX-650F, czyli motocykle Suzuki należące do najmłodszych, które mają m.in. zamontowany fabrycznie system ABS.

Motocykle Suzuki mają w swojej historii również bardzo chlubne momenty, związane z wyścigami motocykli. Już w 1953 roku produkt Suzuki o nazwie Diamond Free, dwusuw o pojemności 60 cm3, wygrał rajd po zboczach góry Fudżi.  Dużą pomocą dla inżynierów firmy był kierowca wyścigowy Ernst Degner, który uciekł z NRD do RFN, zapewniając Zachodowi informacje na temat dwusuwowych silników wschodniej firmy MZ. Motocykle Suzuki wiele zyskały, gdy Degner został zatrudniony w tym japońskim przedsiębiorstwie, a jego wkład uwidocznił się w zdobyciu mistrzostwa świata kategorii 50 cc w 1962. Niedługo później, bo już w 1970 roku, Joel Robert wygrał motocrossowe mistrzostwa w klasie 250 cc, a motocykle Suzuki stały się w ten sposób pierwszymi japońskimi motocyklami, które tego dokonały. Warto jeszcze wspomnieć o dwóch kierowcach, dla których motocykle Suzuki okazały się być kluczem do sukcesu – Barry Sheene zdobył na nich dwukrotnie tytuł mistrza świata w kategorii 500 cc, a Roger De Coster dokonał tej sztuki aż pięciokrotnie. Motocykle Suzuki są obecne w MotoGP, w zespole Rizla Suzuki MotoGP Team.

Motocykle Harley Davidson są obiektem kultu setek tysięcy ludzi na całym świecie, będąc symbolem pewnego stylu życia, a także synonimem wolności. Motocykle Harley Davidson przeznaczone są głównie do jazdy na dłuższych trasach, autostradach itd. Stąd wywodzi się ich potoczna nazwa, która brzmi: “krążowniki szos”. Będąc wyposażonymi w silniki o pojemności ponad 750 cc, motocykle Harley Davidson ustaliły pewien standard i w zasadzie wyznaczyły nowy gatunek. Tym gatunkiem motocykli są tak zwane choppery. Motocykle Harley Davidson są głównymi przedstawicielami tej kategorii maszyn, a to ze względu na wspomnianą wielkość jednostki napędowej, jak i ich częsta produkcja na zamówienie konkretnego klienta. Styl, który firma prezentuje niemal od chwili powstania, pozostaje niezmieniony pomimo upływu czasu, będąc znakiem rozpoznawczym motocykli popularnie zwanych “harley’ami”. To hasło pokazuje dogłębnie wpływ, jaki motocykle Harley Davidson wywarły na całą społeczność motocyklistów, wśród których pewną nobilitacją jest móc nazywać się “harley’owcem”. Motocykle Harley Davidson były bezpośrednią przyczyną powstania setek klubów użytkowników tych maszyn. Pośród nich warto wymienić szczególnie Harley Owners Group – grupę założoną przez samo amerykańskie przedsiębiorstwo, którego celem jest budowanie przywiązania i lojalności wobec marki, a także spowodowanie powstania niemalże braterskich stosunków pomiędzy tymi, do których szczęśliwie należą motocykle Harley Davidson.

Motocykle Harley Davidson wystąpiły w wielu hollywoodzkich produkcjach, co wydatnie pomogło w kreacji ich specyficznego, renegackiego wizerunku – wspomnieć tu należy chociażby o serii “Terminator”, w której motocykle Harley Davidson konsekwentnie towarzyszyły głównemu bohaterowi, odtwarzanemu przez Arnolda Schwarzeneggera. Jednakże od tego wizerunku można znaleźć również wyjątki – niech za przykład posłuży fakt, że motocykle Harley Davidson są na wyposażeniu policji w wielu amerykańskich stanach, a to dzięki temu, że można do nich z łatwością przyczepić specjalne torby podróżne, a ich potężne silniki sprawiają, że są one wystarczająco szybkie, aby dogonić niemal każdy samochód.

Pragnąc nie ograniczać się tylko do jednego produkowanego modelu, motocykle Harley Davidson zostały pogrupowane w specjalne kategorie, których oznaczenia brzmią: Sportster, Dyna, Softail, Touring i Revolution. Te motocykle Harley Davidson różnią się między sobą generalnie jednostką napędową i technologią w niej użytą, zgodnie z celem, do jakiego dany motocykl ma być wykorzystywany.

Pierwsze motocykle Yamaha powstały równolegle z momentem wydzielenia się z tej wielkiej korporacji, dotychczas skupiającej się na produkcji instrumentów muzycznych, części motoryzacyjnej. Model YA-1 zbudowany został jeszcze w sierpniu 1954 roku, a do masowej produkcji wszedł na początku stycznia roku następnego, który to rok wyznacza datę powstania Yamaha Motor Company. Motocykle Yamaha o oznaczeniu YA-1 były wyposażone w dwusuwowy silnik z jednym cylindrem, którego pojemność skokowa wynosiła 125 cc i ochładzane były za pomocą powietrza. YA-1 były powszechnie znane w Japonii pod wdzięcznym pseudonimem czerwone ważki. Te pierwsze motocykle Yamaha zapisały się w historii wyścigów złotymi literami, szczególnie chodzi tutaj o wyścigi japońskie – między innymi góry Fuji i wyżyny Asama, gdzie motocykle Yamaha wygrywały w swojej klasie przez kilka lat z rzędu. Kolejne motocykle Yamaha powstały w 1956 roku, a zatem już rok po sukcesie YA-1. Nosiły one nazwę YC-1 i charakteryzowały się większym silnikiem, którego objętość wynosiła już 175 cc. Kolejne lata przynosiły kolejne motocykle Yamaha o coraz większych silnikach i coraz bardziej zaawansowanej technologii. Kamieniem milowym dla świata motocykli może z pewnością być nazywany rok 1968, kiedy na rynku zadebiutowały motocykle Yamaha oznaczone nazwą DT-1. Był to przełom w dotychczasowej produkcji motocykli, jako że DT-1 były pierwszymi motocyklami typowo off-road’owymi, o których wręcz żartobliwie mówiono, że “były godne brudu”. Motocykle Yamaha DT-1 zapoczątkowały nowy podgatunek motorów trailowych.

Obecnie w produkcji koncernu znajdują się nowoczesne i potężne maszyny, które wzorowane są na motocyklach, używanych przez team Fiat Yamaha w wyścigach Moto Grand Prix. W Moto GP motocykle Yamaha liderują wśród najlepszych maszyn – wystarczy zaznaczyć fakt, że w 2009 roku Włoch Valentino Rossi zdobył swój kolejny w karierze tytuł mistrza świata tej kategorii właśnie z pomocą tych motocykli. Rossi stał się jednym z najbardziej utytułowanych zawodników Moto GP. Kluczowym momentem jego kariery było opuszczenie teamu Honda i “przesiadka” na motocykle Yamaha, które wydały mu się być lepsze, pomimo mistrzowskich tytułów zdobytych z poprzednią ekipą. Motocykle Yamaha uczestniczą również z powodzeniem w wyścigach innych kategorii. Wypróbowane na torze wyścigowym rozwiązania aplikowane są następnie do masowo produkowanych, fabrycznych maszyn, co sprawia, że motocykle Yamaha dla normalnych konsumentów oferują niemal tak dużą moc, jaką dysponuje Valentino Rossi w swojej maszynie.

Od lat pięćdziesiątych XX wieku, kiedy to na rynku pojawiły się pierwsze motocykle Ducati, ta włoska firma starała się być zawsze krok przed swoimi potężnymi konkurentami. Motocykle Ducati stawały się coraz szybsze i coraz bardziej wytrzymałe, przystosowując się do rosnących wymagań przeciętnych konsumentów, jak i do rosnącej popularności wyścigów motocyklowych. W latach sześćdziesiątych wieku poprzedniego, motocykle Ducati zyskały przewagę nad konkurencją – oto bowiem powstał Mach 1, najszybszy w tamtych czasach motor o pojemności skokowej silnika wynoszącej 250 cc. Już wcześniej, bo w roku 1956, inżynier Ducati Fabio Taglioni, skonstruował silnik z tak zwanym rozrządem desmodromicznym. Polega on mniej więcej na tym, że zamiast sprężyn zaworowych, do zamykania zaworów stosuje się specjalne krzywki otwierające i zamykające. Motocykle Ducati jako pierwsze były wyposażane w silniki z tym właśnie rozrządem. Pierwsze motocykle Ducati w nowej technologii miały w nazwie hasło “Desmo”, którym chciano podkreślić ich właściwości. W całej historii włoskiego koncernu motocykle Ducati miały najpierw jednocylindrowe silniki, później dzięki postępowi skonstruowano silniki o dwóch cylindrach, aby wreszcie zakończyć na produkowanych do dzisiaj silnikach czterocylindrowych, które charakteryzują się potężną mocą.

Motocykle Ducati potwierdzają swoją wysoką jakość licznymi sukcesami, jakimi ta marka może się pochwalić na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Warto tu wspomnieć o przynajmniej dwóch kategoriach. W 2003 roku, po trzydziestoletniej nieobecności, motocykle Ducati powróciły na tory Moto GP, a za ich sterami zasiadali coraz to bardziej utalentowani kierowcy. Rok 2007 był ukoronowaniem powrotu Ducati do kategorii, która powszechnie nazywana jest królewską – oto bowiem młody Australijczyk, Casey Stoner, przerwał pasję triumfów w ogólnej klasyfikacji kierowców, którą mógł się pochwalić Valentino Rossi, jeden z najbardziej utalentowanych kierowców w historii dyscypliny. Stoner zdobył mistrzostwo w znakomitym stylu, co było dużą niespodzianką, a motocykle Ducati okazały się być najszybsze i najmocniejsze w całej stawce. Drugą kategorią, w której motocykle Ducati wiodą prym od wielu lat, są popularne Superbike, w których kierowcy ścigają się na maszynach o silnikach o pojemności około 1000 cc. W tej dyscyplinie od wielu lat króluje Troy Bayliss – który notabene miał też, co prawda nieudaną, przygodę z Moto GP – odnoszący zwycięstwa w klasyfikacji generalnej właśnie za sprawą motocyklu Ducati.